Taniec współczesny postrzegany jest jako elitarna dziedzina sztuki, niezrozumiała dla przypadkowego odbiorcy przez co unikana i czasami odrzucana. Proponujemy „odczarowanie” tańca współczesnego. Pojęcie „choreograf” wielu, szczególnie młodym , odbiorcom kojarzy się jedynie z nazwiskiem w zapowiedzi lub programie. Aby przybliżyć sylwetki twórców tańca, powstał pomysł „Portretu choreograficznego” realizowanego w 2022 roku i ewaluował do „Autoportretu choreograficznego” mającego za zadanie pokazania zawodu choreografa nie poprzez prezentacje gotowego spektaklu a kreatywne „przedstawienie się” artysty w mniej zamkniętej formie. Zaproszony choreograf przygotuje godzinny spektakl/prezentację. Zadaniem będzie „sportretowanie” siebie poprzez swoją pracę.
Kuratorka: Magdalena Chabros
Bohaterką marcowego Autoportretu Choreograficznego będzie Edyta Kozak
„Autoportret choreograficzny” to spotkanie ze sobą – przestrzeń, w której ciało zaczyna negocjować. Czy można tańczyć w ramach systemu, ale nie być jego niewolnikiem? Czy można odnaleźć wolność w strukturze? To czas wyboru. Możesz poświęcić go na destrukcję, konflikt, działanie wbrew. A możesz po prostu zatrzymać się i wsłuchać w ciszę – choćby jej najdrobniejszy fragment – by spotkać się ze sobą. Z każdą komórką ciała czekającą na rozpoznanie. Z nieskończonością i wiecznością, które nosisz w sobie.
Centralna Scena Tańca – AUTOPORTRET CHOREOGRAFICZNY: taniec współczesny postrzegany jest jako elitarna dziedzina sztuki, niezrozumiała dla przypadkowego odbiorcy(-czyni), przez co jest unikana i odrzucana. Proponujemy „odczarowanie” tańca współczesnego. Pojęcie „choreograf(-ka)” wielu odbiorcom(-czyniom) kojarzy się jedynie z nazwiskiem w zapowiedzi lub programie.
Autoportretu Choreograficznego powstał, aby przybliżyć sylwetki twórców(-czyń) tańca, ma za zadanie pokazać zawodu choreografa(-ki) nie poprzez prezentację gotowego spektaklu, a kreatywne „przedstawienie się” artysty(-ki) w mniej zamkniętej formie. Zaproszony choreograf(-ka) przygotuje godzinny spektakl/prezentację. Zadaniem będzie „sportretowanie” siebie poprzez swoją pracę.
BIO:
Edyta Kozak
Tancerka, choreografka, kuratorka, autorka i producentka wydarzeń z obszaru sztuki tańca. Była solistka Teatru Wielkiego w Warszawie i Stadttheater Bern w Szwajcarii. Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej i Akademii Muzycznej w Warszawie. U szczytu kariery zerwała z baletem klasycznym, by zająć się tańcem współczesnym, eksperymentem i konceptualnym nurtem nie-tańca. W 1993 r. założyła NEI – jeden z pierwszych polskich niezależnych zespołów teatru tańca, z którym zrealizowała spektakle: Gonitwa ciał (1993), Poza…(1995), For 4 (1996), Without movement (1999). Pod koniec lat 90. zawiesiła twórczość choreograficzną i poświęciła się macierzyństwu oraz autorskiemu projektowi – Międzynarodowemu Festiwalowi Ciało/Umysł oraz stymulacji rozwoju tańca w Polsce, czym zajmuje się do dziś.
Przez 10 lat kierowała Stowarzyszeniem Tancerzy Niezależnych, a także była twórczynią i kuratorką programu „+++ tańca” w Teatrze Narodowym w Warszawie. Przez 12 lat była polską partnerką i ekspertką europejskich sieci: Aerowaves, apap (advancing performing arts project) i Open Latitude, a także kuratorką międzynarodowych projektów artystycznej wymiany m.in.„Jagniatków. Move the Mount” z Goethe Institute, „co – OPERACJA” ze Szwajcarska Fundacją Kultury, „FOLK? a ja się (nie) zgadzam!” z Islandią. Była organizatorką pierwszej Polskiej Platformy Tańca „taniec.pl”, jurorką „Młody Tancerz Roku” (2015), Solo Dance Contest (2023) a także członkinią prestiżowego grona Kapituły Konkursu ”Perły Tańca”, która w 2019 r. po raz pierwszy przyznała nagrody dla artystów sztuki tańca. Jest fundatorką i dyrektor artystyczną Fundacji Ciało/Umysł, a także twórczynią autorskiego programu 23 edycji międzynarodowego Festiwalu Ciało/Umysł. W 2003 r otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za promocję sztuki tańca.
Jako artystka współpracowała z artystą wizualnym Mirkiem Kowalczykiem. Jako grupa Made Inc., zrealizowała trzy spektakle: konceptualny performance PLIK 01, który miał premierę podczas Międzynarodowych Spotkań Sztuki Akcji „Rozdroże” (2001), Rosa furiosa (2003 Poznań) – artystyczna walka na pięści i twórczość pomiędzy choreografką a artystą sztuk plastycznych, oraz Patenty ciała, wnikające w istotę procesu powstawania spektaklu (2004, Maubeuge /Francja). Swoje przedstawienia realizowała także w przestrzeniach pozateatralnych, konfrontując się z przypadkową widownią ulicy i klubu m.in. Extra dry – festiwal „Sztuka Ulicy” 2000, Kiss me – Festiwal „Taniec XXI wieku” w Kijowie.
Po przerwie stworzyła z reżyserem Rolandem Rowińskim interdyscyplinarny tryptyk: instalację Dancing For You For One Minute (2007), spektakl Dancing For You Longer Than One Minute (2009) oraz film fabularny Dancing For You (2010). W spektaklu, będącym rodzajem lecture performance, a zarazem autobiograficznej wypowiedzi artystki, fikcja castingu/spotkania z reżyserem i autokreacja przenikają się z wycinkami intrygującego artystycznie życia Kozak. Dancing for you został uznany za niespodziankę roku 2008 w ramach ankiety przeprowadzonej przez portal NowyTaniec.PL
W 2011 r. powstał spektakl Folk? A ja się nie zgadzam!, a w 2013 solo Moje własne interview@Fanny Panda.
W swojej twórczości Kozak porusza wątki autobiograficzne, polityczne, społeczne i artystyczne. Jest ostatnim spektaklem jest praca z 2021r „For 4. Terra incognita”, w której powróciła do wspomnień i archiwów z jej jednej z pierwszych prac z zespołem NEI „Na 4” zapraszając do spotkania młodą generację tancerzy oraz twórców teatru tańca NEI.
kuratorka: Magdalena Chabros
TWÓRCZYNIE I TWÓRCY
Choreografia: Edyta Kozak
„Luxurious Hobby” to tragiromantyczna opowieść o spotkaniu ze sztuką współczesną w jej wszelkich odmianach. Żonglerka konwencjami, oszustwa merytoryczne, łamigłówka fabularnych i symbolicznych znaczeń, do której pretekstem jest słowo „autoportret”. To pomieszanie fikcji i chronologii. Jaki będzie finał tej dramatycznej, filmowej, operowej czy teatralnej historii? Czy jest tu miejsce na taniec?
Czy solo może być kwartetem?
bio
Filip Szatarski jest gdańskim artystą zajmującym się badaniem obszaru szeroko pojętych sztuk tańca i teatru w ich połączeniu z muzyką i wizualiami. Jako choreograf, tancerz i dramaturg zrealizował 16 własnych spektakli, współpracując z artystkami i artystami na całym świecie. Filip Szatarski zajmuje się też realizacją choreografii dla teatrów dramatycznych w Polsce i za granicą (ponad 110 realizacji). Prowadzi warsztaty świadomości ciała dla profesjonalnych aktorów i aktorek teatralnych. Jest laureatem stypendium Ministra Kultury, Marszałka Województwa Pomorskiego, wielokrotnym laureatem stypendium kulturalnego miasta Gdańska oraz stypendium rządu japońskiego. Jako pedagog tańca uczy improwizacji i podstaw contact improvisation.
W latach 2012‒2017 wraz z Radkiem Heweltem prowadził w Austrii inicjatywę Clever Project, mającą na celu wyeliminowanie zjawiska kryzysu w sztuce współczesnej. Szatarski występuje na scenie jako tancerz i performer. Współpracuje z muzyczkami i muzykami, nagrywa własne utwory muzyczne. Jego ostatnie aktywności filmowe to rola poganina w filmie „Krew Boga” Bartka Konopki (2018), rola goryla w „Innych ludziach” Aleksandry Terpińskiej (premiera 2022), rola lekarza szpitala psychiatrycznego w filmie „Silent Twins” Agnieszki Smoczyńskiej (2022), choreografia dla Teatru Telewizji do produkcji „Inkarno” Leny Frankiewicz, a także przygotowanie roli w produkcji Opery Narodowej „Król Roger” Mariusza Trelińskiego.
TWÓRCZYNIE I TWÓRCY:
Filip Szatarski
Katarzynę Kasica
Hubert Zemler
Pawł Szamburski
„Odsłonię motywy, radości i trudności ‒ moją drogę. Zapraszam do tej podróży, tam, gdzie to wszystko się zaczyna i rozwija” ‒ mówi Ilona Trybuła. To enigmatyczne zaproszenie zachęcało widownię
TWÓRCZYNIE I TWÓRCY:
Koncepcja i wykonanie – Ilona Trybuła
muzyka, dźwięk, wykonanie – Adam Świtała
światło – Ewa Garniec
montaż zdjęć – Michał Mróz
zdjęcia – Marta Ankiersztejn, Katarzyna Bargiełowska, Ilona Trybuła, Sebastian Stankiewicz, Sandra Wilk
Czym jest współczesny taniec? Elitarną dziedziną sztuki, ruchem z pogranicza performansu, sztuką bez słów w konceptualnym wymiarze a może tym wszystkim po trochu? W ostatnich latach taniec ewaluuje i zaskakuje różnorodnością form. Z potrzeby propagowania sztuki tańca i artystów z nią związanych powstał cykl ”Autoportret choreograficzny”. Chcemy pokazać misję zawodu choreografa tworzącego współczesną scenę tańca w Polsce, nie poprzez prezentację gotowego spektaklu, a kreatywne „przedstawienie się” artysty w mniej zamkniętej formie. Zaproszonego choreografa prosimy o przygotowanie wieczoru dla Was. Zadaniem jest „sportretowanie” siebie poprzez swoją pracę, wrażliwość a czasami poprzez osobiste doświadczenia.
W październiku zaprosiliśmy Wojciecha Grudzińskiego, który stworzył swój własny autoportret pisany doświadczeniem i tańcem.
TWÓRCZYNIE I TWÓRCY:
Wojciech Grudziński
